Piivaz'ın Ütobik Yaşamı

doğrudur efendiler, kitap okumak insana pratik pek fayda sağlamaz. bilakis varoluşun farkındalığını arttırır, acı verir farkındalık, varoluşunun en fazla farkında olan insan en fazla acı çeken insandır. varoluşun ağırlığı ve o ağırlığı tüm bedeninle, fiziksel varlığınla hissetmektir acı olan. okuduğun romanlarda daha önce hiç hissetmediğin acıları, mutlulukları, heyecanları tadarsın. gerçek dünyaya döndüğünde roman karakterlerinin yaşadığı-var olduklarını henüz öğrendiğin- acıların bir gün başına gelebileceğinden korkarsın artık mesela. ya da öyle bir mutluluk yaşamıştır ki bir karakter; onu kıskanırsın dünyada öyle bir mutluluğun var olduğu öğrenirsin ve ona ulaşmaya çalışırsın artık, ulaşamadıkça kendini yersin. çevrendeki rutin mutluluklar yetmez sana çünkü mutluluk eşiğin artmıştır. doymazsın. insan doymaz. hep daha fazlasını ister. insan bencil bir varlıktır bu onun doğasıdır çünkü diğer her şey gibi insanın bütün mekanizmaları da güç istencine göre çalışır. bir romanda okud...

Başından büyük bir aşk geçmemiş her kadın için bu bir eksikliktir; başından büyük bir aşk geçmiş her erkek için ise bu bir fazlalıktır. Erkeğin hayatında belki bir aşka yer vardır. Kadının ise aşkında belki bir hayata... Erkekler deli gibi aşık olurlar, zamanla akıllanırlar. Kadınlar ise akıllı gibi aşık olurlar, zamanla delilirler. Aşk, kadını ve erkeği farklı etkiler. Aşık olan kadının gözünde başka hiçbir şeyin değeri kalmaz. Aşık olan erkeğin gözünde ise her şey yeniden değerlenir. Çünkü aşık kadın "nasıl olsa bitecek" sezgisi ile hareket eder. Aşık erkek ise "nasıl olsa sonsuza dek sürecek" yanılgısıyla... Aşık kadınlar bu yüzden hep endişeli ve huzursuzdurlar; aşık erkekler ise melekler gibi dingin ve aptallar gibi bön. Aşık olmak erkeğe yakışır. Kadına asla. Kadına yakışan sadece aşktır. Aşksız bir erkek kendini kölesiz bir efendi gibi hisseder, aşksız bir kadın ise efendisiz bir köle. Kadın Ne İster? Ne mi ister? Hepsini ister. Ve aynı anda. Peki erkekler ne...

Seni anlayacak tek kişiye aşık olmak ve ona hiçbir şeyi anlatamıyor olmak = çaresizlik .. Beni anlıyor dediğin kişinin seni konuştuklarından anlaması yeterli değildir .. Sustuğunda dökülenleri duyuyorsa,okuyorsa içini anlıyordur tam anlamıyla.. Biliyorum o da anlıyor beni sustuğumda da heyecanla anlattığımda da.. Ama ona onu anlatamıyorum, ona onsuzluğa olan küfürlerimi sıralayamıyorum.. Ona ondan önce yaşamdan saydığım zaman diliminde ki yaşanmışlıklarımı anlatamıyorum.. Ona gelince kelimeler utanıyor,saklanıyor yerlerinden çıkaramıyorum.. Onsuzlukla birleşince içinde biriktirdiklerinin ağır yükü;göğsün sıkışıyor.. İster ucu bucağı gözükmeyen bir denizin ortasında ol ister dört duvar içinde sığamıyorsun olduğun yere için dolup taşacak gibi oluyor.. Boğazında takılı kalıyor öfkelerinde,sevinçlerinde.. Göğsünü iki yana ayırıp açmak istiyorsun içine hava gelsin istiyorsun ne varsa orada sıkışan dışarı taşsın istiyorsun.. Yutkunmaya çalıştıkça acıyor,yakıyor çığlık atmak istiyorsun.. E...